Straks

Als ik straks oud ben, ziek en zwak, en pijn verjaagt de slaap, als onrust van mij bezit neemt, doe dan wat onvermijdelijk is en laat mij gaan…. De laatste goede daad. Beslis voor mij en wees niet lief, past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf, of uitstel tot het beter past bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang tijdens die laatste gang, jij loopt niet weg, je kijkt me aan. Je noemt me bij de liefste naam en houd mij stevig vast. Vandaag voor het laatst, groet ik je met mijn hondenstaart. Wat jij laat doen, doe je voor mij, je hebt me voor nog meer pijn bespaard, voor zinloos lijden mij bewaard. Een zwaar besluit, -nee, huil nu niet- een wijs besluit dat werd gegrond, op een oud en zo uniek verbond: jij bent mijn baas en ik was jou hond.